Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/1461 K.2015/5229

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın kullandığı ve sahte olduğu iddia edilen faturaları düzenleyen dört firma hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan düzenlenen vergi tekniği raporları nedeniyle dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akıbeti araştırılarak mümkün olması halinde birleştirilmesi aksi halde dava dosyalarının özetinin duruşma tutanağına geçirilip,

bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi ve 213 sayılı VUK'nın 227/3 ve 230. maddelerinde öngörüldüğü üzere anılan suçun oluşabilmesi için sahte olarak kullanıldığı iddia edilen faturaların kanunda öngörülen zorunlu bilgileri içermesi gerektiğinden fatura asılları veya onaylı suretleri getirtilerek incelenmesinden sonra, hukuki durumun takdiri gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre ise;

Sahte fatura kullanmak ve sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianame ile vergi suçu raporu ve mütalaya uygun olarak ''2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak'' suçlarından dava açılmasına karşın gerekçede ''sahte fatura düzenlemek'', hüküm ve kısa kararda ise ''sahte fatura kullanmak'' suçlarından bahsedilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,