Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/15216 K.2015/8340

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Vergi incelemesine esas olmak üzere istenilen 2004 takvim yılına ait belgelerini, eşinin yanlışlıkla çöpe attığı için bulamadığını ve bu nedenle incelemeye ibraz edemediğini savunan sanığın işyerinde vergi incelemesi yapılması zorunluluğu bulunmadığı, 213 sayılı Kanun'un 139/2. maddesindeki istisnai şartların varlığının kabulü gerekeceği, defter ve belgelerin bulunamadığı, kaybolduğu ileri sürülerek ibrazından kaçınılması durumunda, Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 gün ve 1999/11-273/288 sayılı içtihadında açıklandığı üzere;

mükellefe usulüne uygun tebligat yapılmasının aranmayacağı, aynı Kanun'un 253. maddesine göre ilgili bulundukları yılı takip eden yıldan başlayarak beş yıl süre ile muhafaza edilmesi mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin anılan Kanun'un 13. maddesinde düzenlenen mücbir sebep kapsamında düşünülmesi mümkün olmayan nedenlerden dolayı ibraz edilmediğinin anlaşılması karşısında, sanığa yüklenen ''defter ve belgeleri gizlemek'' suçunun unsurları itibariyle oluştuğu cihetle; sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,