Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/25176 K.2016/22411

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın üzerine atılı “alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudu eksiltmek” suçunun takibi şikayete bağlı olup, suça konu taşınmazların devirlerinin 24/09/2010, 27/06/2011, 03/09/2011, 02/05/2011 tarihlerinde yapıldığı, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanun'unun 347. maddesinde düzenlenen”şikâyet hakkı, fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer” hükmü karşısında şikayetçi vekilinin suça konu olayda bir yıllık süre geçtikten sonra 11/04/2013 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle sanık hakkında şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-5237 sayılı TCK'da “cezaların toplanması” kuralına yer verilmediği, 5275 sayılı C.G.T.İ.K'nın 99. maddesi uyarınca hükmolunan her bir cezanın ayrı ayrı bağımsızlıklarını koruduğu gözetilmeden hapis cezasından çevrilen 9.000 TL adli para cezası ile 170 gün karşılığı olarak verilen 8.500 TL adli para cezasının toplanarak sanık hakkında sonuç ceza olarak 17.500 TL adli para cezasına hükmedilmesi,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, aynı gerekçeyle gün adli para cezasının alt sınırdan ayrılmak suretiyle belirlenerek ceza tayininde çelişkiye neden olunması,