Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/2587 K.2015/2984

4922 sayılı Denizde Can ve Mal Koruma Hakkında Kanuna muhalefet suçundan sanık H.. K..’ın, aynı Kanun’un 20/a, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81/2, 72, 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun’un 4. maddeleri uyarınca toplam 1.349 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Of Asliye Ceza Mahkemesinin 01/05/2007 tarihli ve 2006/165 esas, 2007/73 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip,

infaz savcılığınca uyarlama talebinde bulunulması üzerine 08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile 4922 sayılı Kanun'un 20.maddesinde değişiklik yapılarak eylemin kabahate dönüştürüldüğü gerekçesiyle hükümlünün 5.000 Türk lirası İdarî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin aynı mahkemenin 04/11/2008 tarihli ve 2008/82-238 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 02/02/2015 gün ve 7689 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/02/2015 gün ve KYB.2015-44918 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Sanık hakkında 5728 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesi üzerine yapılan uyarlama yargılaması neticesinde eylemin kabahate dönüştüğü gerekçesiyle 5000 Türk lirası idari para cezası ile cezalandırılmasına dair hüküm tesis edilmiş ise de; 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20.maddesindeki "Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez.''

(2) (Değişik fıkra: 06/12/2006 - 5560 S.K.33.md) Soruşturma zamanaşımı süresi;

a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş,

b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,

c) Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç, yıldır, " şeklindeki düzenlemeye nazaran, kabahatin işlendiği 08/08/2003 tarihi ile kararın verildiği 04/11/2008 tarihi arasında kabahat fiili için öngörülen soruşturma zamanaşımının gerçekleştiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar tesisinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;