Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/2692 K.2015/4574

Nafaka hükümlerine uymamak suçundan sanık O.. T..'in, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 344. maddesi uyarınca 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Kırşehir İcra Ceza Mahkemesinin 29/09/2014 tarihli ve 2014/210 esas, 2014/238 karar sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile sanığın beraatine ilişkin Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/11/2014 tarihli ve 2014/365 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 06/03/2015 gün ve 16919 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/03/2015 gün ve KYB.2015-93954 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu. Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında müşteki tarafından başlatılmış iki icra takibi bulunduğu, Kırşehir İcra Müdürlüğünün 2013/6604 sayılı dosyasında Cihanbeyli Asliye Hukuk Mahkemesinin 31/01/2001 tarihli ve 2001/71 esas, 2001/52 sayılı ilamının takibin dayanağını oluşturduğu, 2013/6605 sayılı takip dosyasında ise, Kırşehir Aile Mahkemesinin 22/10/2013 tarihli ve 2013/725 esas, 2013/633 sayılı ilamının takibin dayanağını oluşturduğu,

Kırşehir İcra Ceza Mahkemesinin 2014/210 esas sayılı dosyasında, müşteki tarafça, Kırşehir İcra Müdürlüğünün 2013/6605 sayılı dosyasında takip konusu yapılan ve 2014 yılı 6. ayından itibaren şikayet tarihi olan 28/08/2014 tarihine kadar ödenmesi gerekli nafaka alacağının ödenmediğinin belirtildiği, anılan takip dosyasının incelenmesinde, sanığın maaşından yapılan son kesintinin alacaklıya 20/05/2014 tarihinde ödendiği, sonraki aylarda ödeme yapıldığına ilişkin bir belgenin dosyada bulunmadığı,

sanık itirazında maaşından kesinti yapıldığını bildirmiş ise de, bu kesintilerin 2013/6604 sayılı takip dosyası için yapıldığı anlaşılmış olup, sanığın 2014 yılı 6. ayından itibaren şikayet tarihi olan 28/08/2014 tarihine kadar ödemesi gerekli nafaka borcunu ödemediği gözetilerek itirazın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;