Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/2898 K.2015/7023

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanıkların savunmalarında; murislerinden kalan ortağı oldukları şirketi idare etmediklerini, murisin ölümünden sonra şirketi idare etmek üzere başkalarını yetkilendirdiklerini savunmaları ve dosya kapsamına göre sanıkların şirket işlerini idare etmek üzere 20/05/2004 tarihli vekaletname ile G. T. ve M. A. K.'u yetkilendirdiklerinin anlaşılması karşısında, defter ve belge gizleme kastları bulunmadığı gözetilmeden, unsurları itibariyle oluşmayan suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan, zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, defter ve belge ibraz etmeme suçunda anılan maddenin aradığı anlamda somut bir zarardan söz edilemeyeceği dikkate alındığında; sanıklar hakkında "suça konu zararın giderilmediğinden" bahisle yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,