Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/3079 K.2015/2882

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Tarsus Vergi Dairesinin mükellefi olup boya ve dekorasyon faaliyetiyle uğraşan sanığın gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasında bulunmaksızın 2006 takvim yılında sahte faturalar kullandığının iddia olunduğu, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek sahte fatura kullanmadığını savunduğu, davanın dayanağını oluşturan 20.11.2008 gün VDENR-2008-1081/72 sayılı vergi suçu ve tekniği raporlarında, sanığın işyeri ve ikametgah adreslerinde bulunamadığı, yasal defter ve belgelerinin usülsüz ve noksan bir biçimde tutulduğu, 2006 takvim yılında alınan sahte faturaların tüm maliyetin %55,6'sını oluşturduğu,

213 sayılı VUK'nın 227/3 ve 230. maddelerinde öngörüldüğü üzere anılan suçun oluşabilmesi için kullanılan sahte faturaların yasada öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerektiği ancak sanığın kullandığı iddia olunan faturaların aslı veya onaylı örneklerinin dosya içinde bulunmadığının anlaşılması karşısında; faturaların asılları ve onaylı suretleri getirtilerek kanunda öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin incelenmesi, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturmayla yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Gerekçeli karar başlığında suça konu faturaların 2006 yılı Aralık ayına ilişkin katma değer vergisi bildiriminde kullanılması karşısında suç tarihinin takip eden ayın 21. günü olduğu gözetilmeden suç tarihinin 21.01.2007 yerine 2006 olarak gösterilmesi,