Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/3223 K.2015/5237

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

19.03.2008 tarihli iddianame ile sanık hakkında 2003, 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kamu davası açıldığı kabul edilerek yapılan incelemede;

1-2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazının incelenmesinde:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Suçların oluştuğu tarihlere göre temyiz süreci içinde, sanık yararına olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde bulunmakla, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince 1412 Sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazının incelenmesine gelince:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddia edilen sanığın, vergi denetmeni ile mahkemede suça konu faturaların kendisi tarafından düzenlenmediğini, taklit olarak basılmış olduğunu ve belgelerin taşıtı ile birlikte çalındığını savunması, faturaları bastığı iddia edilen matbaacı E. D.vergi denetmenine sanığın savunması doğrultusunda beyanda bulunması, vergi tekniği raporunda, sanığa ait firmanın iş hacmiyle orantılı olmayacak derecede yüksek miktarda matrahlı beyanlarda bulunduğu ve çalışan işçisinin olmadığının belirtilmesi karşısında; sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki

''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, vergi inceleme ve tekniği raporlarında faturaların varlığından söz edilmesine rağmen dosya içine konulmadığı cihetle; öncelikle 2005 ve 2006 takvim yıllarına ait suça konu faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenerek,

kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, ele geçen faturalar ile fatura teslimine dair 06.04.2004 tarihli bilgi formu üzerinde bulunan imza ve yazıların aidiyeti ile ilgili bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları kullanan firma yetkililerinin tanık olarak dinlenerek suça konu yıllara ilişkin faturaları kimden ve hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulması,

kovuşturma aşamasında alınan ve farklı yönde görüş bildiren 24.04.2009 ve 18.05.2010 tarihli bilirkişi raporları arasındaki çelişkiyi giderecek nitelikte yeniden bilirkişi heyetinden rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2-Sahte fatura kullanmak ve sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianame ile vergi suçu raporu ve mütalaya uygun olarak ''2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçlarından dava açılmasına karşın gerekçede hem ''sahte fatura düzenlemek'' hem de ''sahte fatura kullanmak'' suçlarından bahsedilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,