Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/13084 K.2016/21683

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanık hakkında verilen 26.11.2013 tarihli karar sanığa 13.2.2014 tarihinde tebliğ edilip sanığın 17.2.2014 tarihinde kararı temyiz etmesine rağmen dosyanın yeniden ele alınıp 17.2.2014 tarihinde verilen ek kararın hukuki değerden yoksunluğu nedeniyle kaldırılarak 26.11.2013 tarihli hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanık hakkında kurulan hükmün 2 fıkrasında; TCK'nın 62. maddesi uyarınca cezalardan 1/6 oranında indirim yapılarak 50 gün hapis cezasına hükmedilmesine rağmen, 3. fıkrada hapis cezası 60 gün olarak yanlış yazılarak fazla ceza tayini,