Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/16133 K.2018/11671

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanıkların üzerlerine atılı “alacaklıyı zarara uğratmak kastıyla mevcudu eksiltmek” suçunun takibi şikayete bağlı olup; şikayet dilekçesinde muvazaalı olduğu iddia edilen Adana 14. İcra Müdürlüğü’nün 2012/9805 Esas sayılı takip dosyasında ödeme emrinin sanığa 08/10/2012 tarihinde tebliğ edilmesi; takibin 15/10/2012 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmekle asıl olmayan borçlar ikrar ederek mevcudunu suni surette eksiltmek fiilinin işlendiği tarihin 15/10/2012 olması,

maaşının tamamının haczedilmesine ise 14/11/2012 tarihinde muvafakat etmesi ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 347. maddesinde düzenlenen "şikayet hakkı, fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer” hükmü karşısında, şikayetçi vekilince İİK’nın 347. maddesinde düzenlenen bir yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 27/03/2014 tarihinde şikayette bulunulması nedeniyle, mahkemece şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi,