Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/8030 K.2021/975

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

5846 sayılı Kanun'un, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki; "...71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir.

Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir...” şeklindeki düzenleme ile 5846 sayılı Kanun’un 20 ve devamı maddeleri uyarınca mali hakların, işleme, çoğaltma, yayma, temsil ile işaret, ses ve/veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma iletim haklarını kapsadığı göz önünde bulundurularak, şikayetçi meslek birliklerinin şikayet ve katılma dilekçesine eklediği belge ve delillerin incelenmesi sonucunda;

şikayetçi MÜYAP meslek birliği vekilinin sunmuş olduğu müzik eseri işletme belgelerine göre eser sahibi olan yapımcı şirketlerin, 5846 sayılı Kanun’da belirtilen mali haklardan hangisine sahip olduğu ve hak sahipliği süresi belirtilmediği gibi şikayetçi MÜYAP meslek birliği ile yapımcı şirketler arasında "üyelik ve yetki belgesi" imzalandığı ancak suça konu eserlerin hak sahibi olan gerçek veya tüzel kişilerin şikayet ve temsil haklarını adı geçen meslek birliğine devrettiklerine dair hukuken geçerli ve yeterli belgeleri kanuni süresi içinde ibraz etmediği,

şikayetçi ... meslek birliği tarafından ise hak sahipliğine ilişkin herhangi bir belge sunulmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında şikayet yokluğu sebebiyle düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1- 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinde düzenlenen "suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararı aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi" ve diğer objektif ve sübjektif koşulların varlığı halinde, CMK'nin 231/5. madde ve fıkrası gereğince, sanık hakkında aynı Kanun'un 231/6-c maddesi de değerlendirilerek tespit edilen söz konusu zararın giderilmesi durumunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı kararında; "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından biri olan zarardan kast edilen maddi zarar olup, bu zararın belirlenmesinde teknik bilgiye ihtiyaç duyulmayan hallerde hakim, kanaat verici basit bir araştırma yaparak zararı belirlemelidir." denilmektedir.

Bu ilkeler çerçevesinde, her olaya özgü ayrı değerlendirme yapılarak, maddi zararın kanaat verici basit bir araştırma ile tespit edilebilmesi halinde zararın giderilebilmesi koşulundan bahsedilebileceği, somut olayda suçun işlenmesi ile ortaya çıkan ölçülebilir bir zarar bulunmadığı gibi suç tarihi itibariyle sanığın adli sicil kaydının bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın suç nedeni ile meydana gelen zararı gidermediği gerekçesi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Adlî para cezası hesaplanırken cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeyerek, TCK'nin 61/8. maddesine aykırı davranılmak suretiyle neticeten 6.080 TL adli para cezası yerine 6.000 TL adli para cezasına hükmedilmesi,

3- Hükümde, uygulanan kanun maddesinin 5846 sayılı Kanun’un 71/1. maddesi olarak gösterilmesi gerekirken, 5728 sayılı Kanun’un 71/1. maddesi olarak yazılması,