Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/8936 K.2017/1414

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede: başkaca endenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/1. ve 230. maddeleri gereğince mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçede iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden Anayasa ve 5271 sayılı Kanun'un amir hükümlerine aykırı şekilde sübuta ilişkin gerekçesiz hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında hapis cezası ile mahkûmiyetine dair verilen ve CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde işlediği yeni suç nedeniyle, açıklanması suretiyle kurulan hükümde, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi suretiyle, CMK'nın 231/11. maddesine aykırı hareket edilmesi,

3-6831 sayılı Kanun 93/1. maddesi gereği temel ceza saptanıp aynı Kanun'un 93/2. maddesi gereği artırım yapılması gerekirken doğrudan aynı Kanun'un 93/2. maddesi gereğince mahkumiyet hükmü kurulması,