Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2016/9675 K.2017/2561

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ...’nın, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Tekirdağ 1. İcra Ceza Mahkemesinin 23/10/2015 tarihli ve 2015/768 esas, 2015/1000 sayılı kararının infazı sırasında,

hükümlünün 14/12/2015 tarihinde 3.000,00 Türk Lirası olan taksit bedelini ödediği gerekçesiyle 3 aya kadar tazyik hapsi cezasının bütün neticeleri ile birlikte düşmesine ilişkin aynı Mahkemenin 15/12/2015 tarihli ve aynı sayılı ek kararına vaki itirazın reddine ilişkin Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/01/2016 tarihli ve 2016/3 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 25/04/2016 gün ve 2579 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/05/2016 gün ve KYB.2016-191195 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

2004 sayılı Kanun’un 340. maddesindeki “111 inci madde mucibince veya alacaklının muvafakati ile icra dairesinde kararlaştırılan borcu ödeme şartını, makbul bir sebep olmaksızın ihlal eden borçlunun, alacaklının şikâyeti üzerine, üç aya kadar tazyik hapsine karar verilir.

Hapsin tatbikine başlandıktan sonra borçlu borcun tamamını veya o tarihe kadar icra veznesine yatırmak zorunda olduğu meblağı öderse tahliye edilir; ödemelerini tekrar keserse, hakkında tazyik hapsine yeniden karar verilir.

Ancak, bir borçtan dolayı tazyik hapsinin süresi üç ayı geçemez” ve aynı Kanun’un 354. maddesinde yer alan “Kanun'un bu babında yazılı suçlardan takibi şikayete bağlı olanların müştekisi feragat eder veya borcun itfa edildiği sabit olursa dava bütün neticeleriyle beraber ceza düşer.” düzenlemelere nazaran ödeme taahhüdüne konu borcun tamamını değil sadece ödemekle yükümlü olduğu taahhüt taksit bedellerini ödeyen sanık hakkında düşme kararı verilemeyeceği gözetilmeksizin,

yazılı şekilde karar tesisinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;