Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/3757 K.2017/10969

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ...'in, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına ilişkin Alanya 2. İcra Ceza Mahkemesinin 10/03/2016 tarihli ve 2014/599 esas, 2016/439 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 13/06/2017 gün ve 94660652-105-07-14997-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/06/2017 gün ve KYB.2017/38348 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu. Anılan ihbarnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29/09/2009 tarihli ve 2009/188 esas, 2009/205 sayılı ilâmı ile Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 19/12/2011 tarihli ve 2011/4607 esas, 2011/9257 sayılı ilâmlarında da belirtildiği üzere, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 5358 sayılı Kanunla değişik 340. maddesinde yer alan, “111'inci madde mucibince veya alacaklının muvafakati ile icra dairesinde kararlaştırılan borcu ödeme şartını, makbul bir sebep olmaksızın ihlal eden borçlunun, alacaklının şikâyeti üzerine, üç aya kadar tazyik hapsine karar verilir.

Hapsin tatbikine başlandıktan sonra borçlu borcun tamamını veya o tarihe kadar icra veznesine yatırmak zorunda olduğu meblağı öderse tahliye edilir; ödemelerini tekrar keserse, hakkında tazyik hapsine yeniden karar verilir.

Ancak, bir borçtan dolayı tazyik hapsinin süresi üç ayı geçemez.” şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda borçlu-sanık hakkında Alanya 1. İcra Müdürlüğünün 2013/7944 sayılı icra takibi dosyası kapsamında 19/02/2014 tarihli taahhütnamede kabul ettiği taahhütleri zamanında yerine getirmediğinden bahisle 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına ilişkin Alanya 1. İcra Ceza Mahkemesinin 18/09/2014 tarihli ve 2014/554 esas, 2014/1009 sayılı kararının itiraz edilmeksizin 17/10/2014 tarihinde kesinleşmesi karşısında, aynı borç ve taahhüt nedeniyle sanık hakkında tekrar mahkûmiyet kararı verilemeyeceği gözetilmeden, beraat kararı yerine,

yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;