Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/3766 K.2017/11368

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...’in 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Tarsus İcra Ceza Mahkemesinin 24/11/2016 tarihli ve 2016/246 esas, 2016/363 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Tarsus 5. Asliye Ceza Mahkemesinin bila tarihli ve 2017/14 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığı’nın 13/06/2017 gün ve 94660652-105-33-3271-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 28/06/2017 gün ve KYB.2017-39002 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, borçlu sanık hakkında Tarsus 1. İcra Müdürlüğünün 2012/1196 esas sayılı dosyası üzerinden yürütülen takipte, borçlu sanığın 14/06/2016 tarihi itibari ile ödeme taahhüdünde bulunduğu, taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekalet ücreti, icra harç ve giderlerinin birlikte belirlenerek borçlunun taahhüdüne esas olan miktarın açıkça gösterildiği, usulüne uygun olarak düzenlenen taahhüt tutanağına rağmen borçlu sanığın taahhüt tarihinde belirtilen şekilde borcunu ödemediği ve süresi içerisinde alacaklı vekili tarafından tazyik hapsi ile cezalandırılması talebi ile şikayette bulunulduğu,

Tarsus İcra Ceza Mahkemesinin 2016/246 esas sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılamada sanığa şikayet dilekçesi ekli duruşma gün ve saatini bildirir davetiyenin usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, buna karşın sanığın duruşmaya gelmediği ve yazılı savunmada da bulunmadığı gözetildiğinde, itirazın reddine karar verilmesi gerekirken, borçlu sanığın ödeme yapma gücü olup olmadığı hususunun araştırılması,

bu hususta delil toplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle itirazın kabülüne karar verilmesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;