Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/5174 K.2017/10521

Firar suçundan sanık ...’in 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu’nun 66/1-a ve 62. maddeleri gereğince 12 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Hava Kuvvetleri Komutanlığı 1. Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 28/04/2010 tarihli ve 2010/342 esas, 2010/455 sayılı kararının Askerî Yargıtay’ın 08/05/2012 tarihli ve 2012/615 esas, 2012/585 sayılı kararıyla onanmasını müteakip, Anayasa Mahkemesinin 17/01/2013 tarihli ve 2012/80 esas,

2013/16 sayılı kararıyla 1632 sayılı Kanunun bazı maddelerinin Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi sebebiyle anılan Mahkemece uyarlama yargılaması yapılması sonucu sanığın 1632 sayılı Kanun’un 66/1-a ve 62. maddeleri gereğince 12 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Hava Kuvvetleri Komutanlığı Muharip Hava Kuvveti ve Hava Füze Savunma Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 17/03/2015 tarihli ve 2013/477 esas, 2015/116 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 11/10/2017 gün ve 94660652-105-26-8011-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/10/2017 gün ve KYB.

2017-57856 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/6-a maddesinde belirtilen, "sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması” şeklindeki şartın bulunması karşısında, dosya kapsamında daha önce işlediği askerî eşyayı kasten terk etmek ve firar suçlarından Hava Kuvvetleri Komutanlığı 1. Taktik Hava Kuvvet Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 21/06/2000 tarihli ve 2000/592 esas, 2000/264 sayılı kararıyla mahkûmiyeti bulunan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği dikkate alınmadan bu yönde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;