Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/4259 K.2018/9994

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Dava zamanaşımını son kesen işlem olan 20/05/2010 tarihli şikayetten itibaren 06/02/2018 tarihli mahkumiyet kararına kadar TCK’nın 66 ve 67. maddelerinde düzenlenen olağan ve olağanüstü zamanaşımı süreleri dolmadığından tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

İcra emrinin 24/09/2009 tarihinde borçlu şirketin vekiline tebliğ edildiği anlaşılmakla, ilamlı icra takibinde hukuki sonuç doğurması bakımından ilamda yazan borçlu vekiline tebligat yapılması yasal ise de ceza hukuku bakımından cezaların şahsiliği prensibinin bir gereği olarak, şikayet olunan asıl borçluya değil de borçlu vekiline icra emri tebligatının, cezai sorumluluk bakımından hukuki sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, takibin kesinleştiği tarihteki durumu incelemeyen ve kesinleşmiş tüm icra takiplerinin hesaba katılmadığı yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

5237 sayılı TCK’da cezaların içtimaı müessesesine yer verilmemiş olmasına göre, doğrudan tayin olunan adli para cezası ile hapisten çevrilen adli para cezasının toplanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,