Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/7992 K.2019/13171

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen 04/04/2016 tarihli orman bilirkişi raporunda davalı sahanın orman kadastro işlemlerinin 11/07/1990 tarihinde başladığı ve 12/07/2016 tarihinde de işin bitirildiğinin belirtilmesi karşısında kadastronun suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle 6831 sayılı Kanunun 93/2. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanığa; bilirkişi raporunda belirtilen somut zararı ödemesi halinde lehine olan CMK'nin 231/5. maddesi hükümlerinin uygulanması imkanı bulunduğunun adil yargılanma hakkının bir unsuru olan yargılama makamlarının "sanığa haklarını öğretme yükümlülüğü" kapsamında, usulüne uygun şekilde açıklanıp bildirilerek sonucuna göre anılan hükümlerin uygulanma imkanının bulunup bulunmadığının hükümde tartışılması gerektiği hâlde, söz edilen ilkelere uyulmaksızın, sanığa keşif sırasında henüz belli olmayan zararı ödeyip ödemeyeceği sorulmak ve sanığında zararı gidermek istemem şeklindeki beyanı karşısında zararı karşılamayı kabul etmediği biçimindeki soyut gerekçe ile uygulama yapılarak adil yargılama ilkesine aykırı davranılması,

3-6831 sayılı Kanunun 93/1 maddesi gereğince hükmolunan altı ay hapis cezasının aynı kanunun 93/2. maddesi gereğince bir kat artırılması sırasında 12 ay hapis cezası yerine 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesi,

4-Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının ertelenmiş olmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,