Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/8612 K.2019/5028

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından iin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; sanık ismi, Mahkeme dosya numarası ile aramada ele geçen CD sayısının, sanığın mahkumiyetine hükmolunan dosyadaki bilgilerden farklı olduğu görülmekle; rapora konu eşyaların, sanıktan ele geçen ve adli emanete kayıtlı bulunan eşyalar olup olmadığı hususundaki tereddüt giderilmeden sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre ise;

1-Müstehcenlik suçundan sanığın, TCK'nun 226/4. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, uzmanlık alanı ve bu konudaki eğitimi anlaşılamayan bilirkişi tarafından düzenlenen raporun içeriğinin TCK'nun 226. maddesinin 1., 3. ve 4. fıkralarının değerlendirilmesi bakımından yeterli olmadığının anlaşılması karşısında, yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak, rapordaki belirlemeye göre sanık hakkında TCK'nun 226. maddesinin 1., 3. veya 4. fıkralarından hangisinin uygulanacağı tartışılarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında eksik kovuşturma sonucunda TCK'nun 226/4. maddesinden hüküm kurulması,

2-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,