Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/1857 K.2019/9390

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

29.04.2013 tarihli olay tutanağına göre, Dilmenler otobüs firmasına ait yolcu otobüsünde sanığın bagajda bulunan çantasının ve çuval içerisinden 15 karton üzerinde TAPDK bandrolü bulunmayan, hologramsız muhtelif marka sigara, 10 adet cep telefonu ve bu telefonlara ait 9 adet şarj cihazı, 3 adet kulaklık ile 10 adet bu telefonlara ait kılıf ele geçirildiği,

sanığın mahkemede aşamalarda değişiklik göstermeyen savunmalarında ele geçen eşyaları hediye amaçlı getirdiğini beyan etmesi ile ele geçen sigara ve telefonların miktar itibariyle kişisel kullanım kapsamında kalması karşısında, sanığın gümrük kaçağı sigara ve telefonları ticari maksatla bulundurduğuna ilişkin mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraat yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

1-Dava konusu gümrük kaçağı eşyaların 5607 sayılı Kanun’un 13. maddesi yollaması ile TCK’nin 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken TCK’nin 54/1. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,

2- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,