Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/1863 K.2021/416

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dosya içerisindeki 08.08.2014 tarihli bilirkişi raporunda, suça konu çay ve cevizlere dair ibraz edilen sevk irsaliyelerinin yanıltıcı ve sahte belgeler olmadığı ve ele geçen eşyanın daha önce usulüne uygun olarak stok beyanında bulunulan ve külli miktarda ithal edilen malların bir kısmına ilişkin olduğunun tespit edilmiş olması karşısında; sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’nun 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'nun 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK' nin 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması,