Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/18883 K.2019/15939

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, UYAP sistemi üzerinden yapılan kontrolde, yokluğunda verilen gerekçeli hükmün 14/01/2016 tarihinde muhatabın adreste bulunamaması nedeniyle Tebigat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği mernis adresinden 26/11/2015 tarihinde taşındığının ve yeni adresinin mernis sistemine tescil edildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyiz istemi süresinde kabul edilerek Mahkemenin temyiz isteminin süre yönünden reddine dair 07/03/2016 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Adli sicil kaydına göre, hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 18/06/2011 tarihinde kesinleştiği ve 3 yıllık denetim süresinin temyize konu suçun işlendiği tarihten önce 18/06/2014 tarihinde sona erdiği, dolayısıyla suç tarihleri itibariyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebilmesi için gerekli objektif şartları taşıdığı anlaşılan sanık hakkında CMK'nin 231/8. maddesi uyarınca sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinden bahisle yasal imkansızlık nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,