Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/18957 K.2020/5996

Yetkisiz olarak müsabaka alanına, soyunma odalarına, koridorlarına ve sporcu çıkış tünellerine girme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ün, 6222 sayılı Sporda Şiddet Ve Düzensizliğinin Önlenmesine Dair Kanun’un 16/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/3, 62 ve 52. maddeleri gereğince 320,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5 ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddeleri uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 15/03/2012 tarihli ve 2011/946 esas, 2012/169 sayılı kararının itiraz edilmeden kesinleşmesini müteakip,

suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediğinin ihbar olunması üzerine hakkındaki hükmün açıklanması ile 6222 sayılı Kanun’un 16/1, 5237 sayılı Kanun’un 31/3, 62 ve 52. maddeleri gereğince 320,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 28/05/2013 tarihli ve 2013/35 esas, 2013/472 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 20/02/2019 gün ve 94660652-105-16-325-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/02/2019 gün ve 2019/21079 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

6222 sayılı Kanun'un 16/1. maddesinde tanımlanan suçun önödemeye tabi olması ve yirmi günden az olmamak üzere adli para cezası öngörülmesi, suça sürüklenen çocuk hakkında da 30 gün karşılığı adli para cezası üzerinden netice olarak 320,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi karşısında;

soruşturma aşamasında suça sürüklenen çocuğa usulüne uygun önödeme ihtarı yapılmadan kamu davası açıldığı gibi mahkemece 5237 sayılı Kanun’un 75/3. maddesi yollamasıyla, aynı maddenin 2. fıkrasına göre suça sürüklenen çocuğa usulüne uygun önödeme işlemi yapılmadığı da gözetildiğinde, yazılı şekilde hükmün açıklanması ile suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;