Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/22668 K.2019/9284

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yerel mahkemece uyulmasına karar verilen Dairemizin 27.04.2017 tarih ve 2016/9839 E., 2017/3960 sayılı kararı ile verilen bozma ilamı doğrultusunda TCK'nun 43. maddesi kapsamında değerlendirilen İstanbul Anadolu Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 16.11.2011 tarihli 2011/394 Esas ve 2011/770 sayılı ilamı ile verilip kesinleşen önceki cezanın 8.100 TL adli para cezası olduğu, bozmadan sonra,

temyiz davasına konu eylem nedeniyle TCK’nin 43. maddesi uyarınca artırım yapılmak suretiyle belirlenen 1 yıl 5 ay 23 gün hapis cezasından evvelce kesinleşen 8.100 TL adli para cezasının mahsubu suretiyle (8.100 TL adli para cezası, 5252 sayılı Kanun’un 5/3. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 100 TL üzerinden hapse çevrilmesi suretiyle 2 ay 21 gün hapis cezası olarak belirlenerek) sanığın 1 yıl 3 ay 2 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek infazın 8.100 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,