Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/29804 K.2020/8318

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın temyiz isteminin hakkındaki mahkumiyet kararına yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1)Sanığın savunmasında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını kabul ettiğini beyan etmesi, adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ilamın 03/02/2012 tarihinde kesinleştiği ve 3 yıllık denetim süresinin temyize konu suçun işlendiği tarihten önce 03/02/2015 tarihinde sona erdiği, dolayısıyla suç tarihleri itibariyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebilmesi için gerekli objektif şartları taşıdığı anlaşılan sanık hakkında “sanığın daha evvel hırsızlık suçundan Pınarhisar Asliye Ceza Mahkemesinde cezalandırıldığı ve hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı görüldüğünden yasal şartları oluşmadığı” şeklindeki yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,