Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/30689 K.2019/12072

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/11/2018 tarihli ve 2015/13-442 Esas 2018/533 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağı nazara alınarak yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre; hükümlü hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7/2. maddesi ile 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/3. maddesindeki “Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak,

ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.” şeklindeki düzenleme gereğince lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, hapis cezasının As.C.K.’nin 66/1-b maddesine göre belirlenmesinden sonra takdiri indirimin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’na göre belirlenip, 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun’un 4/1. maddesi uyarınca günlüğü 6,00 Türk lirasından paraya çevrilerek 1800 Türk Lirası adlî para cezasına hükmedilmek,

akabinde tutuklulukta geçirilen sürelerin adli para cezasından mahsubunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’na göre belirlenmek suretiyle karma uygulama yapılması,