Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/31047 K.2019/13619

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Anayasa'nın 141/3, 5271 sayılı CMK’nin 34 ve 230. maddeleri ile Ceza Genel Kurulu'nun 05.05.2015 tarih ve 2014/145 Esas sayılı kararı gereğince mahkemenin gerekçeli kararında iddia, savunma, tanık beyanları ve diğer deliller somut olarak açıklanarak suçun öğeleri, kanıtlandığı kabul edilen olaylar denetime elverişli şekilde gösterilerek ve deliller tartışılarak mahkemenin ulaştığı sonuç sanık, katılan, Cumhuriyet savcısı ve diğer okuyan herkesi tatmin edici olması gerekirken, yazılı şekilde hükmün neden açıklandığına ilişkin açıklamayla yetinilip 5271 sayılı CMK’nin 231/11 ve 232/6. maddelerine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında düzenlenen iddianamede; 6831 sayılı Kanun’un 93. madde ikinci fıkrasının uygulanmasının talep edilmesi, aynı kanunun birinci fıkrasına yer verilmemesi karşısında ,sanığa ek savunma hakkı tanınmadan ikinci fıkrası uyarınca cezanın artırılması suretiyle CMK’nin 226.maddesine aykırı davranılması,

3-Suça konu yerde bulunan evin, havuzun, çardağın ve meyve ağaçlarının müsaderesine karar verilmemesi,

4-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,