Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/31133 K.2020/571

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-1136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarında, suçun mağdurunun doğrudan toplum olduğu cihetle; avukatlık yapma yetkisini taşımayan sanık tarafından muvazaalı yoldan alacak devralınarak avukatlara ait yetkileri kullandığının 13.11.2014 tarihinde başlatılan soruşturma ile tespit edilmiş olması ve bu tarihe kadar devam eden eylemler nedeniyle sanık hakkında başkaca yapılan bir tespit ve açılan bir davanın bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla defa işlediğinin kabul edilmeyeceği gözetilmeden hükmolunan cezada TCK'nin 43/1. maddesi uyarınca arttırım yapılması,

2-Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde şikayetçi ...' nın dava ve duruşmalara katılmasına karar verilerek lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

3-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,