Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/31170 K.2020/1692

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)Savunmasında uyuşturucu kullanamadığından sıkıntıya girdiği için firar ettiğini beyan eden sanığın, birden fazla ilaç ile diğer psikoaktif madde kullanımına bağlı zararlı kullanım tanılarıyla Çanakkale Asker Hastanesinde tedavi görmesi ve 28/07/2015 tarihinde uyum bozukluğu tanısıyla Kasımpaşa Asker Hastanesinden 10 gün istirahat raporu alması,

Birliği Komutanlığınca düzenlenen kıta anket formunda madde kullanımı ve vücudunda jileti izleri olduğuna ve 06/10/2015 tarihinde sol koluna jilet atarak kendisini yaraladığına yönelik hususların belirtilmesi ile adli sicil kaydında yer alan mahkumiyet hükümleri bir arada dikkate alındığında, sanığın suç tarihlerinde psikiyatrik yönden suç tarihlerinde askerliğe elverişlilik durumu ve ceza ehliyeti ile ilgili ortaya çıkan şüphenin giderilmesi için psikiyatri uzmanı bir bilirkişiye muayenesi yaptırılıp, bilirkişinin lüzum görmesi hâlinde adli gözlem altına aldırılması,

elde edilecek sonuca göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2)Sanığın 11/02/2016 tarihinde yakalandığına dair dosyada dizi 55,58,79-82’de mevcut belge ve yakalama tutanağının aslı yada onaylı suretlerinin hukuki denetime olanak verecek şekilde dosya arasında bulundurulması gerektiği gözetilmeden onaysız fotokopilerinin hükme esas alınmış olması,

Kabule göre ise;

Kasten işlemiş olduğu suçlardan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında TCK’nin 53. maddesinin uygulanmaması,