Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/33656 K.2021/3376

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'na aykırılıktan kabahatli ... hakkında Karayolları 8. Bölge Müdürlüğünün 04/12/2018 tarihli ve ID 914469 sayılı idarî yaptırım karar tutanağı ile uygulanan 915,00 Türk lirası idarî para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine dair Malatya 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 22/02/2019 tarihli ve 2019/73 değişik iş, 2019/73 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 02/10/2019 gün ve 8224 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/10/2019 gün ve KYB-2019-97484 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu. Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 15/2. maddesinde yer alan, “Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir.

Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır.” şeklindeki düzenleme karşısında, 13/05/2015 tarihinde kabahatli şahsa ait 44 BD 639 plakalı araç ile yük taşınırken, Antalya ilinde Karayolları 13. Bölge Müdürlüğü ekiplerince saat 08:52’de durdurularak yapılan tartım işlemi neticesinde tonajın fazla olması gerekçesiyle dosya içerisinde bulunan Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı Karayolları 13. Bölge Müdürlüğünün 04/12/2018 tarihli ve IM 027594 sayılı idarî yaptırım karar tutanağı ile 1.834,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasını müteakip,

kabahatlinin tonaj artırımına yönelik yeni bir eylemi olmaksızın söz konusu aracın Malatya ili Adıyaman-Malatya karayolunda aynı gün saat 23:31’de tekrar durdurulduğu, yapılan tartım işlemi neticesinde tonajının fazla olduğu gerekçesiyle yeniden incelemeye konu idarî yaptırım kararının uygulandığı,

aynı eylem nedeniyle kabahatliye iki kez aynı idari yaptırım kararının uygulandığı anlaşılmakla, idarî para cezasına yönelik başvurunun kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;