Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/3574 K.2019/7906

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

Gümrük kaçakçılığı suçlarında korunan hukuki yarar. Devletin egemenlik hakkının bir kısmı olarak ortaya çıkan kendi milli sınırları dahilindeki her türlü eşya giriş ve çıkışını kontrol etme ve düzenleme yetkisidir. Anılan fiiller ile devletin söz edilen egemenlik hakkının ihlali ile birlikte devletin vergilendirme hakkı ve mali yararlarını da ihlal ettiği kuşkusuzdur.

Verginin ise devletin kamu hizmetlerini finanse etmek için toplumu oluşturan kişilerden zorunlu olarak alınan ekonomik değerler olduğu nazara alındığında gümrük kaçakçılığı suçlarının vergi kaybına sebep olması sonucu, kamu hizmetlerinin finansmanında güçlükler doğuracağı muhakkaktır. Bu itibarla, gümrük kaçakçılığı suçlarının mağdurunun da devletin yürüttüğü kamu hizmetlerinden yararlanan bireylerden oluşan toplum olduğu cihetle;

UYAP ortamında yapılan araştırmada, sanık hakkında; 21/11/2013 tarihinde tarihinde işlediği aynı suç nedeniyle açılan kamu davası üzerine Ağrı 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 13/02/2014 tarih ve 2013/523 Esas 2014/89 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 2015/21538 Esas sayılı dosyasında kayıtlı bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan davanın akibeti araştırılıp, mümkünse iş bu dava ile birleştirilerek, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek sureti ile sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nun 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1- Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre; suça konu nakil aracında yapılan aramada 152 şişe içki ve 215 karton sigaradan ibaret kaçak eşyanın ele geçirildiği olayda; sanığın eyleminin TCK’nun 44. maddesi yollaması ile bir bütün halinde 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi kapsamında kaldığı halde ele geçen içki yönünden 5607 sayılı Kanun’un 3/5., sigara yönünden ise 3/18. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilerek yazılı şekilde ayrı ayrı hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının bir gün karşılığı belirlenirken 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3- TCK’nun 53/3. maddesi uyarınca, sanığın yalnızca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar kısıtlama uygulanabilecek iken, kendi altsoyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde uygulama yapılması,

4- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

5- Malen sorumlunun mahkemece dinlenerek iyi niyetli 3. kişi durumunda oIup olmadığı tespit edilerek, ele geçirilen kaçak eşyanın taşıma aracı yüküne göre miktar ve hacim bakımından esaslı bölümünü oluşturduğu ve araç üzerinde benzer olay sebebiyle şerh bulunduğu gözetilerek aracın müsaderesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile nakil aracının sicil malikine iadesine hükmolunması,