Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/890 K.2020/1687

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Talimatla alınan 23/11/2016 tarihli ifadesinde “seçenek yaptırımlardan para cezasını maddi durumu olmamasından dolayı kabul edemediği, kamuya yararlı bir işte çalışmayı kabul etmediği, erteleme müessesini anladığı ve kabul ettiği” yönünde beyanda bulunan sanık hakkında, gerekçeli hüküm içeriğinde, tayin edilen hapis cezasına ilişkin ertelememe gerekçesi olarak "Daha önce kasıtlı suçtan üç aydan fazla mahkumiyetine karar verilmiş olması nedeniyle hapis cezasının ertelenmesi talebinin reddine karar verildiği” belirtilmiş ise de, sanığın adli sicil kaydındaki adli para cezasına ilişkin kayıtların erteleme müessesine engel teşkil etmediği gözetilmeden, hapis cezasının yasal olmayan gerekçe ile ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre ise;

1)Kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nin 50/1-a maddesi yerine TCK'nin 50. maddesinin gösterilmesi, yine gün adli para cezasının paraya çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nin 52/2. maddesinin gösterilmesi gerekirken TCK'nin 52. maddesinin gösterilmesi suretiyle CMK'nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2)TCK'nin 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilmesine karar verilmesi suretiyle infazda yetkinin kısıtlanması,