Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/903 K.2020/9390

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; Yasal unsurları ASCK’nın 66/1-b’ncı maddesinde yazılı sanığa atılı izin tecavüzü suçunun oluşabilmesi için “Kıtasından veya görevini yapmakta olduğu yerden izin, istirahat veya hava değişimi alarak ayrılanların, dönmeye mecbur bulundukları günden itibaren altı gün içinde özürsüz olarak gelmemeleri” gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkta; sanığın, askerlik hizmetini yerine getirdiği sırada 03/05/2015 günü saat 07:43’de 7 gün kanuni izne gönderildiği, er-erbaşlara kanuni izinleriyle birlikte her takvim yılı içinde bir kez yol süresi tanınması gerektiği, dosya dizi 73’de yer alan izin ve yol sürelerini gösterir belgeden, sanığa 2015 yılı içerisinde yol süresi tanınmadığının anlaşıldığı,

bu itibarla, sanığa ikamet ettiği Erzurum ile Birliğinin bulunduğu Tekirdağ illeri arasında dört gün gidiş-dönüş yol süresinin tanınması sonucunda 14/05/2015 günü saat 07:43’e kadar birliğine katılması gerekirken 16/05/2015 günü kendiliğinden birliğine katıldığı gözetildiğinde müsnet suçun oluşabilmesi için gerekli (altı) gün unsurunun oluşmadığı anlaşıldığından, Mahkemece sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, izin tecavüzü suçunu işlediğinin kabulü ile mahkûmiyetine karar verilmesi,