Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/3438 K.2021/80

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihlerine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanıkların üzerine atılı 237 sayılı Kanun'un 16. maddesinde unsurları yazılı suçun, ancak bu Kanun'un şümulüne (kapsamına) giren taşıtların kullanımına dair eylemler hakkında işlenebileceği, iddianamenin hazırlandığı aşamada bir kamu iktisadi teşekkülü olan Posta ve Telgraf Teşkilatı A.Ş. Genel Müdürlüğünce lüzumu görülenler tarafından kullanılacak taşıtların 237 sayılı Kanun'un "Kanunun Şümulü" başlıklı 1. maddesi çerçevesinde bu Kanun kapsamında değerlendirildiği,

Ancak;

24.12.2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 696 sayılı KHK'nin 117. maddesiyle 6475 sayılı Kanun'a eklenen 21/(6). maddesinin;

"Yapım ihaleleri hariç 4/1/2002 tarihli ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu, 5/1/1961 tarihli ve 237 sayılı Taşıt Kanunu, 10/2/1954 tarihli ve 6245 sayılı Harcırah Kanunu ile 9/11/1983 tarihli ve 2946 sayılı Kamu Konutları Kanunu hükümleri PTT ve iştirakleri hakkında uygulanmaz."

Hükmünü içerdiği anlaşılmakla,

Şikayetçi PTT A.Ş.'nin kullanımında olan ve suça konu oldukları anlaşılan taşıtların 237 sayılı Taşıt Kanunu kapsamından açıkça çıkartılması dolayısıyla sanıkların eyleminin suç olmaktan çıkması karşısında, mahkemece suça konu eylemin 237 sayılı Kanun kapsamına girmediği gerekçesiyle sanıkların beraatine karar verilmesi gerekirken, sanıkların kastının olmadığı ve suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesiyle beraatlerine karar verilmesi,