KÜNYE
(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi 2007/2057 E., 2007/5150 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mayıs 2007
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
281 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, davalının Dic Denaro Hypo Bank AG ‘ den kredi aldığını, bu bankanın aktif ve pasifleriyle müvekkili bankaya geçtiğini, davalı aleyhine İsviçre’ de yapılan icra takibinde aciz vesikası alındığını, daha sonra bu aciz vesikası sebebiyle Türkiye’ de icra takibi yapıldığını, davalının bu takibe de itiraz etmesi üzerine...
Asliye Hukuk Mahkemesi’ nin 2003/408 sayılı dosyasında halen devam eden davayı açtıklarını, davalının İsviçre’de müvekkili banka aleyhine borçtan kurtulma davası açtığını, sonuçta ...
Üst Mahkemesi 2. Dairesinin davayı reddettiğini, borçlu davalının söz konusu davada ileri sürdüğü hastalık sebebinin kabul görmediğini, davalının aynı sebebi 2003/408 sayılı dava dosyasında da ileri sürmesi nedeniyle anılan mahkeme kararının tanınması ve tenfizi için dava açmak zorunda kaldıklarını belirterek taraflar arasındaki ... Üst Mahkemesi 2. Dairesi kararının tanıma ve tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, derdestlik itirazında bulunmuş ayrıca dava konusu kararın üst mahkeme kararı olup tek başına tanıma ve tenfize konu edilemeyeceğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan delillere göre, davaya konu kararın bir üst mahkeme kararı olup, "itirazın reddine" karar verildiği bu kararın öncesinin Bremgarten İlçe Mahkemesinin 30.08.2001 tarihli kararı olduğu, söz konusu bu mahkemenin kararı olmadan tek başına üst mahkeme kararının infaz kabiliyeti bulunmadığı gerekçeleriyle MÖHUK 38. maddesi uyarınca davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2007/2057, K. 2007/5150, 21 Mayıs 2007 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama