Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2010/14923 K.2011/8741

Taraflar arasındaki karşılıklı alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar karşı davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalı ... arasında yapılan şifahi sözleşme gereği davalının sahibi olduğu diğer davalı ... Uluslararası Nakliyat Ltd. Şti aracılığıyla iki adet tır ve çekiciyi müvekkilleri adına almasına karşılık toplam 100.000 DM nin müvekkilleri tarafından davalı ...'a ödendiğini, ödemeye ilişkin olarak kendi el yazısı ve imzasını taşıyan belge düzenlenerek müvekkillerine verildiğini, ancak davalının tır ve çekicilerin kayıtlarını müvekkillerine devretmediği gibi fiili kullanımında tutup işlettiğini, elde ettiği kazançları da müvekkillerine vermediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100.000 DM alacağın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davalı ...'ın diğer davalı şirketin temsile yetkili müdürü olduğunu, davacılar ile yapılan sözleşmenin tarafının davalı şirket olduğundan davalı ...'a husumet yöneltilemeyeceğini, davalı şirketin teşvik belgesinden yararlanarak iki adet tır çekicisi satın alarak borcun tamamının davacılar tarafından ödenmesi koşulu ile araçların davacılara devrinin gerçekleştirilmesi konusunda davacılar ile davalı şirketin anlaşmaya vardığını, kaldıki teşvikten dolayı 5 yıllık devir yasağının bulunduğunu, satın alınan tırların davalı şirket bünyesinde çalıştırıldığını,

elde edilen gelirin borca mahsup edildiğini ve bunun yanısıra davacıların toplam 76.000 DM ödeme yaptığını ancak sonradan ekonomik kriz nedeniyle ödemelerin durduğunu, müvekkilleri davalıların zarara uğradığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiş, davalı şirketin karşılık davasında dava konusu tırların davalı şirkete maliyetinin 600.415 DM olduğunu, davacıların borçlarını ödemedikleri taktirde araçlarının zorunlu olarak davalı şirketin elinde kalacağını,

davalı şirketin 344.415 DM zararının sözkonusu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 100.000 DM lik kısmın dava tarihinden itibaren işleyecek faiziyle davacılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, davacılar ile davalı ... arasındaki şifahi sözleşme gereğince ortağı olduğu davalı ... Ulurlarası Nakliyat Ltd. Şti'nin yatırım teşvik belgesinden yararlanılarak iki adet tır çekicisinin satın alındığı, karşılığında toplam 100.000 DM tutarında paranın davacılar tarafından ödendiği, kaldıki davalılar tarafından da sözleşmenin mevcudiyetinin ve davacıların sözleşme gereği 76.000 DM ödediklerinin kabul edildiği,

dava konusu araçların satış, trafık tescil kayıtları ve sigortalarının davalı şirket üzerinden gerçekleştiği, davalıların araçları kendi uhdelerinde işleterek gelirlerinden kendilerinin yararlanarak sözleşmeye aykırı davrandıkları, davacıların sözleşme gereği davalılara ödenen 100.000 DM'nı talep etmekte haklı oldukları, dava konusu araçların davalıların mülkiyetinde ve kullanımında olduğu gözetilerek davalı şirketin karşı davasındaki talebinin haklı görülmediği gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, 100.000 DM (dava tarihi itibari ile belirlenen 51.129 EURO) alacağın davalılardan alınarak davacılara verilmesine,

karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalılar (karşı davacı) vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir. 2-Davalılar 76.000 DM ödemeyi kabul edip fazlasına itiraz etmişlerdir. Davacının daha fazla ödeme yaptığını davalılar tanık dinletilmesine muvafakat etmediğine göre yazılı delille ispat etmesi gerekir.(HUMK 288 md) Mahkemece, açıklanan yönler gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.