KÜNYE
(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi 2010/3560 E., 2010/13118 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Kasım 2010
- Mahkemesi
- Asliye HukukMahkemesi
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
-KARAR-
Davacı vekili, davalının müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzaladığı, taksitli ticari kredi borçlanma ve rehin sözleşmesine istinaden dava dışı ..Ltd.Şti.’ne kredi kullandırıldığını, kredi borcunun ödenmemesi üzerine alacağın tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesinin talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilinin bir kısım ödemeler yaptığını, ancak ellerinde dekont bulunmadığını, ödemelerin davacı bankadan sorulmasını isteyerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalının ödediğini iddia ettiği kredi taksitlerine ilişkin belge ibraz edemediği, davacının talebinde kısmen haklı olduğu gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne, davalının 12.746,95 TL’si asıl alacak, 7.490,43 YTL’si temerrüt faizi, 374,52 YTL’si BSMV ve 118,61 YTL’si noter masrafı olmak üzere toplam 20.730,51 YTL borca yaptığı itirazın iptaline, takibin asıl alacağa takipten itibaren akdi faiz uygulanmak suretiyle devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine ve davalının %40 oranında icra inkar tazminatıyla sorumluluğuna karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
Davalı borçlu tarafından hem icra dairesinin yetkisine hem de borca itiraz edilmiştir. Bu durumda mahkemece öncelikle İİK’nun 50.maddesi uyarınca icra dairesinin yetkisi incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu yön üzerinde durulmadan yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2010/3560, K. 2010/13118, 22 Kasım 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama