Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2011/8383 K.2012/400

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili; davalı ile müvekkili banka arasında Kredi Kartı Üyelik Sözleşmesi imzalandığını ve kredi kartı hesabı açıldığını, davalının kredi kartı borcunu ödemediğini, alacağın tahsili için yapılan takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptalini, %40 tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davalının kredi kartını fiilen kullandığı ve icra takibinden önce temerrüde düşürülmediği, davalının icra takip tarihi itibariyle 6.860.907.177.TL. Asıl alacak, 10.760.151.556.89. TL. işlemiş akdi faizi olmak üzere toplam 17.621.058.733.89. TL. (17.621,05 TL.) borçlu olduğu, icra takip dosyasında davacının 17.595.15 TL. asıl alacak üzerinden icra takibinde bulunduğu, taleple bağlılık ilkesi gereğince bu miktara itibar edildiği, alacağın likit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 17.595,15 TL. alacak üzerinden itirazın iptaline, takibin bu miktar üzerinden devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, hükmolunan miktar üzerinden hesaplanan %40 icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- 492 sayılı Harçlar Kanunu 123/son maddesindeki harç istisnası yurt dışından alınacak kredilerin geri dönüşümü ile ilgili işlemlerle sınırlı olmak üzere uygulanmaktadır. Nitekim Anayasa Mahkemesinin 14.1.2010 tarih, 2008/81 Esas ve 2010/8 Karar sayılı kararı ve Hukuk Genel Kurulunun 6.10.2010, 2010/12-443 E. ve 2010/471 K. sayılı kararı da bu yönde olup davacının harçtan muaf olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde harcın davacıya iadesine hükmedilmesinde isabet görülmemiştir.