Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2012/1885 K.2012/5598

492 S. HARÇLAR KANUNU [ Madde 16 ]

"İçtihat Metni"

Taraflar arasındaki tanıma ve tenfiz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne Kore Ticari Tahkim Kurulu, Tahkim Kararları Dairesi, Tahkim Heyeti Başkanı Lee Kyoon-Sunc, hakem Kım Chung-Soo ve hakem Shım Hoon-Jong tarafından verilen, tarafları arasında nihai ve bağlayıcı olduğu tasdik edilmiş, 11.11.2008 tarihli Yabancı Hakem Kararı'nın tenfizine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili; taraflar arasında nikel briket maddesinin satımı için 2 ayrı sözleşme imzalandığını, çıkan uyuşmazlığın çözümü ve müvekkilinin davalıdan olan alacağını tahsil etmek üzere sözleşmelerde yer alan tahkim yoluna başvurduğunu, Kore Ticari Tahkim Kurulu'nca yapılan tahkim yargılaması sonunda verilen hakem kararının kesinleştiğini belirterek, Yabancı Hakem Kararı'nın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; Tuzla Asliye Mahkemeleri'nin yetkili olduğunu, hakem kararının icra edilebilir nitelikte olmadığını, müvekkilinin tahkim yargılamasında hukuka uygun bir biçimde temsil edilmediğini, hakem kararının kesinleşmediğini, yabancı hakem kararının onanmış aslı ve Türkçe tercümesinin dosyaya sunulmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Tuzla bölgesinin mahkemenin yetki alanında bulunduğu, hakem kararının kesinleştiği, onaylı Türkçe tercümesinin dosyada bulunduğu, yabancı hakem kararlarının tenfizi için karşılıklılık olmasının zorunlu olmadığı, davalının tahkim yargılamasında usulüne uygun bir biçimde temsil edilmediğini kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 11.11.2008 tarihli yabancı hakem kararının tenfizine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı hakem kararı belirli bir alacağın tahsiline yönelik olduğundan dava nispi harca tabidir. O halde tenfizi istenen karardaki alacak miktarının dava tarihindeki Türk Lirası karşılığı tespit edilerek, bu miktar üzerinden Harçlar Kanunu'na göre nispi karar ilam harcı alınması gerekirken maktu harca hükmedilmesinde isabet görülmemiştir.