Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2013/18806 K.2014/2213

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Yerel mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı kısa kararda “davanın kısmen kabul kısmen reddi ile Marmaris 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010/211 Esas sayılı takip dosyasında davacının 5.745,40 TL (asıl alacak) 'tan 1.452,87 TL borçlu olduğunun tespitine.

Kalan miktar bakımından davanın reddine,” denildiği halde, gerekçeli kararda “davanın kısmen kabul kısmen reddi ile Marmaris 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010/211 Esas sayılı takip dosyasında davacının 5.745,40 TL (asıl alacak) 'tan 1.452,87 TL ve takip tarihine kadar işlemiş 179,84 TL faiz yönünden borçlu olduğunun tespitine. Kalan miktar bakımından davanın reddine,” denilerek, böylece tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

Bu hal, HUMK.nun 381/2. (HMK m.298/2) maddesine aykırılık teşkil ettiğinden, 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 K sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir. Diğer yandan dava, İİK.nun 72. maddesi hükmüne dayalı menfi tespit davasıdır.

Bu durumda mahkemece, HUMK.nun 74. (HMK.nun 26.) madde hükmü de gözetilerek, taleple bağlılık kuralı çerçevesinde, davacının borçlu olmadığı miktar saptanarak menfi tespite hükmedilmesi gerekirken davanın niteliği gözardı edilerek borçlu olunan miktar üzerinden olumlu tespit hükmü kurulması da usul ve yasaya aykırıdır.