KÜNYE
19. Hukuk Dairesi 2013/19416 E., 2014/4215 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacılar vekili; müvekkillerinin 5.000-TL borçlarını davalıya ödemelerine rağmen, davalının bedelsiz kalan senedi anlaşmaya aykırı olarak 20.000-TL bedelli olacak şekilde doldurmak suretiyle müvekkilleri aleyhine icra takibi başlattığını belirterek, müvekkillerinin takibe konu senet nedeniyle davalıya borçlu olmadıklarının tespiti ile senedin ve takibin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.
Davalı vekili; müvekkilinin tütün alımı için davacılara peşin para verdiğini ancak davacıların eksik teslim yaptıklarını ve tarafların eksik teslim edilen tütün karşılığında davacıların 13.000-TL borcu kaldığı hususunda anlaştıklarını, ayrıca davacıların tütün ekeceği arazinin kirası olan 2.000-TL ile ekim ve dikim ücreti olan 2.000-TL'yi de müvekkilinin davacılar adına ödediğini, son olarak davacıların aldığı bir arabanın 3.000-TL'sini de müvekkilinin ödediğini ve böylece davacıların toplam borcu olan 20.000-TL için dava konusu senedin düzenlendiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece yapılan yargılamada toplanan delillere göre; davalı hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2012/1006 sayılı soruşturma dosyasında bedelsiz kalan senedi kullanma suçundan kamu adına kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, dava konusu senedin anlaşmaya aykırı doldurulduğu iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine ve İİK'nun 72. maddesi gereğince asıl alacağın %20'si oranında tazminatın davacılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2013/19416, K. 2014/4215, 3 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama