Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2014/4875 K.2014/7993

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalılardan N. Ö. Ç. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Dava, menfi tespit davası olup, dava konusu bononun davacı tarafından davalı S.. G.. lehine düzenlendiği, S.. G.. tarafından diğer davalı N.. Ç..'e ciro edildiği ve anılan davalı tarafından davacı ve davalı S.. G..'a karşı takibe konulduğu dosya içeriğinden anlaşılmakta olup, yerel mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı kısa kararda isim belirtilmeksizin “davalının kabul edilen miktarın %20'si oranında inkar tazminatına mahkum edilmesine” denildiği halde, gerekçeli kararda, her iki davalıyı da kapsayacak şekilde “ davalıların kabul edilen miktarın %20'si oranında inkar tazminatına mahkum edilmesine” denilmiştir. Böylece tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

Öte yandan gerekçede de hükümle çelişecek ve infazda tereddüt yaratacak şekilde “davalının kabul edilen miktarın %20'si oranında inkar tazminatına mahkum edilmesine" denilmiş olup, açıklanan hususlar HMK'nun 294., 297. ve 298/2. maddesine aykırılık teşkil ettiğinden 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.