KÜNYE
19. Hukuk Dairesi 2015/11960 E., 2016/3667 K.·Yargıtayilamı
- Karar tarihi
- 2 Mart 2016
- Mahkemesi
- .... Asliye Ticaret Mahkemesi
- Tarihi
- 09/04/2015
- Numarası
- 2014/596-2015/390
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, dava dışı şirket ile davalı banka arasında imzalanan 21.12.2010 tarihli genel kredi sözleşmesinde dava dışı şirketin ortağı olan müvekkilinin de kefil olarak yer aldığını, bu kredi sözleşmesinden kaynaklanan kredi borcunun müvekkilince şirket hisselerinin dava dışı üçüncü kişilere devri sonrasında davalı bankaya ödendiğini ve müvekkilinin gerek şirketle gerekse davalıyla bir ilişkisi kalmadığı halde davalının dava dışı şirketle daha sonra akdettiği ve müvekkilinin bir kefaletinin bulunmadığı genel kredi sözleşmesine dayalı olarak kredi alacağının tahsiline yönelik icra takibi başlatıldığını,
müvekkilinin katılımı olmadığı yeni kredi sözleşmesine konu borçtan sorumlu tutulamayacağını belirterek davalıya borçlu bulunmadığının tespitine ve %20 oranında tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacının kefil olarak yer aldığı kredi sözleşmesi kapsamında oluşan kredi borcunun ödenmemesi nedeniyle müvekkili tarafından icra takibi başlatıldığını, davacı kefilin kefaleti sona ermediğinden sorumluluğun sürdüğünü bildirerek davanın reddini savunmuş ve %20 oranında tazminatın davacıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının kefili olarak yer almadığı, kredi sözleşmesinden doğan borç nedeniyle sorumlu olmadığı gerekçesiyle icra takibi nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine ve koşulları oluşmadığından davacının tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2015/11960, K. 2016/3667, 2 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama