Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2015/18253 K.2016/8595

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davadışı... ile davalı banka arasında düzenlenen genel kredi sözleşmesini müvekkilinin de kefil sıfatıyla imzaladığını, kredilerin ödendiğini, müvekkilinin davalı bankaya 23/03/2013 tarihli noter ihtarı ile kullanılması muhtemel kredilerden dolayı kefaletini sonlandırdığını bildirdiğini, bankanın asıl borçluya kredi kullandırmaya devam ettiğini, sonrasında da davalı bankanın ihtar çekerek müvekkilinden toplam 287.959,20 TL talep ettiğini, talep edilen bu miktarın ne kadarının müvekkilinin ihtarından önce ve ne kadarının ise ihtardan sonra olduğunun müvekkilince tam olarak bilinmediğini belirterek,

davalı bankaya tebliğ edilen ihtarın tebliğinden sonra kullandırılan kredi miktarı ile fer'ilerinden müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile de davalı bankanın müvekkilinden talep ettiği 287.959,20-TL' nin 278.146,08 TL' sinden müvekkilinin sorumlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacı tarafça, davalı banka tarafından genel kredi sözleşmesine binaen davadışı ...' ye kullandırılan kredilere kefilliğinden dolayı 287.959,20 TL talep edildiği beyan edilerek, bu miktardan borçlu olmadığının tespiti ile ne kadar borçlu olduğunun tespitinin talep edildiği, alınan bilirkişi raporu gözönüne alınarak davanın kabulünün gerektiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile, davacının davalı bankaya K90000372 nolu kredinin 24.3.2013 tarihli anapara bakiyesi olan 9.813,12 TL tutarında borçlu olduğunun tespiti ile, kalan miktar açısından borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, genel kredi sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, TTK' nın 4. maddesi uyarınca bankacılık işlemlerinden kaynaklanan uyuşmazlıkların mutlak ticari davalardan olması nedeniyle ticaret mahkemesinin görev alanına girdiği gözetilerek MBS "ticaret mahkemesi sıfatıyla" yargılama yapılıp hüküm kurulmamış olması doğru görülmemiştir.

2- Dava, İİK'nun 72. maddesi hükmü gereğince açılan menfi tespit davasıdır. Bu durumda mahkemece kurulacak hükmün olumsuz, bir başka deyişle borçlu olunmayan kısmın tespiti şeklinde olması gerekirken olumlu tespit şeklinde hüküm oluşturulup, kabul edilen miktarın açık bir şekilde belirtilmeyerek infazda tereddüt yaratacak biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

3- Anayasanın 141,III hükmüne göre, “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” HMK' nın 297. maddesinde de mahkeme kararının içeriğinde bulunması gereken öğeler açıklanmıştır. Gerekçe, kararın denetiminin yapılabilmesi ve tarafların kararın doğruluğu veya yanlışlığı konusunda fikir sahibi olmasını sağlayarak kanun yollarına başvurma konusundaki tutumlarının belirlenebilmesi açısından önemli bir işlev görür. Bu Anayasal ve yasal zorunluluklara rağmen, mahkemece verilen kararda HMK' nın 297. maddesine aykırı davranılarak kararın gerekçesiz olarak yazılması usul ve yasaya aykırıdır.

4- 4603 Sayılı Kanunda ... A.Ş aleyhine açılan davalar bakımından harç muafiyeti getirildiğine ilişkin düzenleme bulunmadığı, 4603 sayılı Kanun'un 4684 Sayılı Kanunla değişik geçici 4.maddesinin 2.fıkrasında getirilen harç muafiyetinin adı geçen bankalarca kredi alacaklarının tahsili amacı ile yeniden yapılandırma süreci içerisinde açılmış ve açılacak dava veya takiplerle ilgili olup, davada davalı konumunda bulunan ...A.Ş' nin sözü geçen yasa hükmündeki muafiyetten yararlanamayacağının gözetilmeden hüküm fıkrasında davalı bankanın harçtan muaf olduğu yönünde hüküm kurulması da isabetli görülmemiş, hükmün açıklanan nedenlerle re' sen bozulması gerekmiştir.

.