Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2008/36942 K.2010/903

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık ... hakkında şikayetçi...’ı kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından 39601 sicil nolu o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-41430 sicil nolu o yer Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkında şikayetçiler...ve...’a sövme ve sanık ... hakkında şikayetçi...ya sövme suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde;

24.05.2007 tarihli duruşmada dinlenen tanık...in “sanık ...’nın şikayetçi ...a, şikayetçi ...ın da sanık ...’ya sövdüğü” ve tanık ...’in “sanık ...’ın şikayetçi...ya, şikayetçi...nın da sanık ...’a sövdüğünü” beyan etmeleri karşısında, hakaret suçunun karşılıklı işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 129/3. maddesi de tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerekirken, bu tanıkların beyanına itibar etmeme nedeni de karar yerinde tartışılmadan, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde sanıklar Mustafa ve...’ın beraatlerine karar verilmesi,