Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2009/2107 K.2010/6119

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; I-Sanıklar...ve ... haklarında kasten yaralama suçundan kurulan “ceza tertibine yer olmadığına” ilişkin hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK. nun 116/4. maddesinde öngörülen cebir suretiyle konut dokunulmazlığını bozmak suçunun oluşabilmesi için, sanık tarafından kişilere karşı yöneltilen şiddet eylemi ile konut dokunulmazlığının bozulması arasında nedensellik bağının bulunması, şiddetin konut dokunulmazlığını bozmak amacına yönelmiş olması ve bu amacın gerçekleşmesi için araç olarak kullanılması gerektiği, yakınan ...’un soruşturma ve kovuşturma aşamalarında; “gece saat 23.45 sıralarında evinde oturduğu sırada, sanıklar ... ve...ile birlikte birkaç kişinin evin kapısını birden açarak içeriye girip kendisine vurdukları” şeklinde iddiada ve tanık ...;

“...’ün yanına gelerek kendisine yakınan ...’in evinin sorduğunu, gösterdiğini, ...’nın yanında tanımadığı iki kişi ile birlikte yakınan ...’in evine girdiklerini, beş dakika sonra bağırma sesleri geldiği” şeklinde anlatımda bulunmalarına göre, suça konu olayda, sanıkların geceleyin, rızası dışında yakınanın evine girerek kasten yaralamaları şeklindeki eylemlerinin sadece yakınana şiddet kullanımı amacına yönelik olduğunun anlaşılması karşısında, sanıkların geceleyin konut dokunulmazlığını bozmak suçu ile birlikte kasten yaralama suçundan da mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kasten yaralama suçunun TCK.

116/4. maddesinin unsuru olduğu şeklindeki yasaya aykırı gerekçe ile ceza tertibine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, II-Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik katılan vekili ve sanıklar müdafiilerin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılanlar ... ve ...’un iddialarına ve dosya içeriğine göre, Mahkemece tanık anlatımları tartışılarak sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını bozmak suçunun sübut bulduğuna ilişkin değerlendirmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, 14.02.2006 tarihli ilk celseye, iddianamenin kabulü kararı okunarak başlandığı ve sanıkların sorguları sırasında iddianame ve eklerinin okunduğu,

sanıkların okunan belgelere karşı bir itirazlarının bulunmadığının anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki sanıklardan ...’ün konut dokunulmazlığını bozmak suçunun sübut bulmadığına, sanıkların sorguları yapılırken iddianamenin kabulü kararı okunmadığından CMK. nun 191/1-son maddesine aykırı davranıldığına ve hükme esas alınan adli sicil kayıtlarının onaysız fotokopiden ibaret olduğuna ilişkin bozma düşüncelerine iştirak edilmemiş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;