KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2010/15709 E., 2012/8717 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret ve kasten yaralama
- Hüküm
- Mahkumiyet ve temyiz isteminin süreden reddine
Karar Metni
318 kelime·2 dk okuma·3 bölüm
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
I-Katılan vekilinin 11.03.2008 tarihli duruşmada yüzüne karşı verilen hükme karşı 1412 Sayılı CMUK'nun 310/1.maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 07.05.2008 tarihli temyiz dilekçesi ile hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla; sanığın temyiz isteminin reddine ilişkin 05.06.2008 gün ve 2007 / 209 esas, 2008 / 47 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, redde ilişkin ek kararın istem gibi ONANMASINA,
II- Sanık ... hakkında kamu görevlisine karşı görevinden dolayı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
T.C.
YARGITAY
2. Ceza Dairesi
TÜRK MİLLETİ ADINA
YARGITAYİLAMI
-2-
III- Sanık ... hakkında kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanık hakkında 5237 sayılı TCY'nın 125/1. maddesi gereğince hükmolunan 365 gün adli para cezasınından aynı yasanın 125/4.maddesi gereğince 1/6 oranında artırım yapılırken 425 gün yerine 456 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve sonuç adli para cezasınında 7.080 TL yerine 7.600 TL olarak fazla hükmedilmesi,
Yasaya aykırı olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2010/15709, K. 2012/8717, 5 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama