Karar metni, Yargıtay Karar Arama kaynağından olduğu gibi aktarılmıştır; metne müdahale edilmemiştir. Kişisel veriler maskelenmiştir. Bu karar için özgün analiz henüz yazılmamıştır.
Karar Metni
2. Ceza Dairesi 2010/20159 E. , 2012/9747 K.
"İçtihat Metni"Tebliğname No : 2 - 2008/227726 MAHKEMESİ : Ankara 7. Sulh Ceza Mahkemesi TARİHİ : 29/05/2008 NUMARASI : 2007/246 (E) ve 2008/585 (K) SUÇ : Hakaret-Kasten Yaralama
Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1-Sanık hakkında hakaret suçlarından hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 2-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dosya içeriğine göre, sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanık hakkında 5271 Sayılı CMK.nun 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceği değerlendirilirken, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olup olmadığı, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılıp varılmadığı ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilip giderilmediği hususlarının değerlendirilmesi gerektiği ve geçmişteki sabıkasının adli sicilden çıkarılma şartları gerçekleşen sanık hakkında, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2010/20159, K. 2012/9747, 16 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama