KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2010/5317 E., 2011/42272 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Aralık 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Elektrik Enerjisi Hırsızlığı, Mühür Bozma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
248 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
I-Sanık hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istirazlarının incelenmesinde:
Hükmün gerekçe kısmında 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesinin 6.fıkrasının (a),(b), ve (c) bentlerindeki koşullar değerlendirilmek suretiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken mahkemece gösterilen gerekçeler yasal ve yeterli kabul edildiğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,
2-Sanık hakkında mühür bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;
Sanığa atılı mühür bozma suçundan yakınan kurumun bu suçtan doğan herhangi bir zararının dosyaya yansımadığı ve kayden sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen "sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyceği hususunda kanaate varılması" koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken,
"elektrik enerjisi hırsızlığı suçu ile mühür bozma suçunun birbirleri ile bağlantılı olduğu, iki suçun birbirinin tamamlayıcısı olduğu, bu nedenle mühür bozma suçunun işlenmesinin de ihbar eden kurumun zararının ve elektrik enerjisi hırsızlığının doğmasından payının bulunduğu ve sanığın zararı karşılamadığı" biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2010/5317, K. 2011/42272, 21 Aralık 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama