KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2010/6033 E., 2012/1487 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Ocak 2012
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hakaret ve Kasten yaralama
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
306 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin 3. fıkrasında “tekerrür halinde sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezasıyla adli para cezası öngörülmüşse hapis cezasına hükmolunacağı” düzenlenmiş olup, adli sicil kaydında yer alan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 30.03.2001 tarih ve 2001/13-81 esas-karar sayılı ilamı ile 5237 Sayılı TCK'nun 58. maddesi hükmünce mükerrir olduğu anlaşılan sanık hakkında yasada seçenek olarak öngörülen yaptırımlardan zorunlu olarak hapis cezasına hükmedileceği, bu itibarla 765 Sayılı TCK'nun lehe olduğunun kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki 1 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
1- Kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi neticesinde;
Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,
2- Hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi neticesinde;
Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanığın hakaret eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 482/3. maddesinde öngörülen adli para cezasının suç tarihindeki alt ve üst sınırlarının 5252 Sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 5/2. maddesine göre, 450,00 TL olduğu gözetilmeden 489,00 TL’ye hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün olduğundan,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2010/6033, K. 2012/1487, 31 Ocak 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama